چنین گفت ای عجب روزی بایشان

ز شرقش تا بغربش پادشاهی

حکیمانی که پیش شاه بودند

که اجری خواره درگاه بودند

که حالی می رود بر من پریشان

دلم را آرزوئی بس عجب خاست

نمی دانم که این از چه سبب خاست