یکی زن بود پوشیده کفن را

دل آتش پرستان می بر افروخت

نهاده بود پیش دخمه تختی

بدان تخت اوفتاده شوربختی

چو شه زاده بدید از دور زن را

چنان پنداشت از مستی باده

که اینست آن عروس شاه زاده