بدو بخشید حالی مادرش را

پسر را دید حالی در میان طاق

بیک دیدن که او را دید بشناخت

برخود خواندش و بگرفت و بنواخت

بسی غم خورد پیر غم خورش را

ازین قصه بدان کز آشنائیست

کزو هر ذره در روشنائیست