بر آن بت رو و از من بدو گوی:

چو گوئی بی سر و بی پای مضطر

کله در پای کرد و کفش بر سر

بدایه گفت برخیز ای نکوگوی

ندارم دیده روی تودیدن

ندارم صبر بی تو آرمیدن

مرا اکنون چه باید کرد بی تو