چه آشفتست بخت و روزگارم

برفتن با دگر کس آرمیدن

ابی تو چون توانم بود ایدر

که تو هستی مرا همتای مادر

چه بد فرجام و دشوارست کارم

هم از ژانه جدا ام ز مادر

هم از پر مایه خویشان و برادر