که تو مردم توانی آفریدن

چو در دستم بود دریای سر کش

چرا پرهیزم از سوزنده آتش

مرا آنگه توانی زو بریدن

مرا نز مرگ بیمست و نه از درد

ببین تا که چه چاره بایدت کرد

چو بشنید این سحن ویرو ز خواهر