که اینست از جفای دوست حالی

نه بس بود آنکه از پیشم سفر کرد

که رفت اندر سفر یار دگر کرد

اگر نالم همی بر داد نالم

دلم گوید مرا از بس که نالی

به ناله یر نالان را همالی

به تخت کامرانی بر نشسته