چو ویس او را زمانی سرزنش کرد

همیشه یار تو گل نام گل رخ

بمانادش به گیتی با تو پیوند

چنان کت زو بود پنجاه فرزند

به نادیدنش دل را خوش منش کرد

ز روزن باز گشت و روی بنهفت

نه بارش داد و نه دیگر سخن گفت