به نادیدنش دل را خوش منش کرد

بمانادش به گیتی با تو پیوند

چنان کت زو بود پنجاه فرزند

چو ویس او را زمانی سرزنش کرد

ز روزن باز گشت و روی بنهفت

نه بارش داد و نه دیگر سخن گفت

نه دایه ماند بر روزن نه بانو