ز روزن باز گشت و روی بنهفت

چنان کت زو بود پنجاه فرزند

چو ویس او را زمانی سرزنش کرد

به نادیدنش دل را خوش منش کرد

نه بارش داد و نه دیگر سخن گفت

نه دایه ماند بر روزن نه بانو

گسسته شد ز درد رام دارو