زبان هر که بینی شکر گویست

چنین نو دولتی کی بد جهان را

مگر سایهء شب از فر همایست

چو نور روز از فر خدایست

روان هر که بینی مهر جویست

مگر تیمار مرگ از خلق بر خاست

همه کس یافت آن کامی که می خواست