مصرع نخست · شماره 177بجان میداشت آدم پاس آن گنجشاعرعطاراثرآغاز سخنقالبسایردر متن شعرسطرهای پیرامونبرای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.174امانت داشتن هست از مروت#175چو آدم شد بدان خلعت مکرم#176از آن گنج مروت گشت خرم#177بجان میداشت آدم پاس آن گنجانتخابشده178که تا از دشمنش ناید بدو رنج#179امین آن امانت آدم آمد#180که ثابت در دیانت آدم آمد#دربارهٔ این سطرسطر شماره 177 از «آغاز سخن» است.سطر پیشیناز آن گنج مروت گشت خرم→سطر بعدیکه تا از دشمنش ناید بدو رنج←