مصرع نخست · شماره 179امین آن امانت آدم آمدشاعرعطاراثرآغاز سخنقالبسایردر متن شعرسطرهای پیرامونبرای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.176از آن گنج مروت گشت خرم#177بجان میداشت آدم پاس آن گنج#178که تا از دشمنش ناید بدو رنج#179امین آن امانت آدم آمدانتخابشده180که ثابت در دیانت آدم آمد#181امانت داشتن کاری عظیمست#182دل سنگین کوه از وی دو نیم است#دربارهٔ این سطرسطر شماره 179 از «آغاز سخن» است.سطر پیشینکه تا از دشمنش ناید بدو رنج→سطر بعدیکه ثابت در دیانت آدم آمد←