من که ام تادم زنم از گفت خود

گفت آمد نور حق از من پدید

ای ز تو روشن همه روی زمین

هست عطارت ز خرمن خوشه چین

من گرفتم در کلامم مفت خود

من که ام یک بنده بیچاره ای

از مقام جان و تن آواره ای