مصرع دوم · شماره 120بگوش جان شنو این ماجرا راشاعرعطاراثرفتوت نامهقالبسایردر متن شعرسطرهای پیرامونبرای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.117نصیحت در نهانی بهتر آید#118گره از جان و بند ازدل گشاید#119لباس خود مده هر ناسزا را#120بگوش جان شنو این ماجرا راانتخابشده121میان تربیت زان روی میبند#122که باشد در کنارت همچو فرزند#123فتوت جوی، گر دارد قناعت#دربارهٔ این سطرسطر شماره 120 از «فتوت نامه» است.سطر پیشینلباس خود مده هر ناسزا را→سطر بعدیمیان تربیت زان روی میبند←