بوستان هر نوبهاری بوستانی می کند

زنده ای کو مرده ای را دید زیبا صورتی است

راستی در صورت خوش زندگانی می کند

جان فدای بوی آن آهوی چین کز سنبلش

گر شکایت می کند جان من از چشمت، مرنج

خسته ای نالش ز عین ناتوانی می کند

می خورم جام غمی هر دم به شادی رخت