گر به روی سخت می آزارمش

می دهم جان روز و شب در کار دوست

گو مران از پیش اگر در کارمش

روی در پای تو می مالم مرنج

گر چه رویش داد بر بادم چو زلف

همچنان جانب نگه می دارمش

هیچ رحمی نیست بر بیمار خویش