عهدی است تا نمی شنوم بویت از صبا

دل می برد ز مردم والحق جفاست این

او می کند جفا و من انگشت می نهم

بر حرف عین خویش که عین خطاست این

از توست یا ز سستی باد صباست این

می زد غم تو حلقه و در بسته بود دل

جان گفت در مبند که دلدار ماست این