آیینه را بردار تا روشن بگوید روبرو

با سرو کردم نسبتت، گفتی که ای کوته نظر

گر راست می گویی چو من، رو در چمن سروی بجو

شانه شکسته بسته از زلف حکایت می کند

شمع زبان آور شبی از سر گرفت افسانه ام

دودش بر سر رفت از آن اشکش ازو آمد فرو

سلمان حریف یار شد وز غیر او بیزار شد