شمع زبان آور شبی از سر گرفت افسانه ام

گر راست می گویی چو من، رو در چمن سروی بجو

شانه شکسته بسته از زلف حکایت می کند

آیینه را بردار تا روشن بگوید روبرو

دودش بر سر رفت از آن اشکش ازو آمد فرو

سلمان حریف یار شد وز غیر او بیزار شد

یکدم رها کن مدعی، او را به ما ما را به او