زان سیه کاری که با خورشید رخشان کرده ای

از بخاری چشمه خورشید را آشفته ای

وز غباری خاطر گلبرگ را آزرده ای

مه رخان چین به هندویت خطی داده اند

گر چه جان بخشیده ای از پسته تنگم ولی

شد ز عناب لبت روشن که خونم خورده ای

مردم چشم جهان بینت اگر خوانم رواست