شد ز عناب لبت روشن که خونم خورده ای

مه رخان چین به هندویت خطی داده اند

زان سیه کاری که با خورشید رخشان کرده ای

گر چه جان بخشیده ای از پسته تنگم ولی

مردم چشم جهان بینت اگر خوانم رواست

زانکه در چشم منی وز چشم من در پرده ای

جاودان در بوستان عارضت سرسبز باد