مردم چشم جهان بینت اگر خوانم رواست

زان سیه کاری که با خورشید رخشان کرده ای

گر چه جان بخشیده ای از پسته تنگم ولی

شد ز عناب لبت روشن که خونم خورده ای

زانکه در چشم منی وز چشم من در پرده ای

جاودان در بوستان عارضت سرسبز باد

آن نبات تازه کز وی آب شکر برده ای