زانکه در چشم منی وز چشم من در پرده ای

گر چه جان بخشیده ای از پسته تنگم ولی

شد ز عناب لبت روشن که خونم خورده ای

مردم چشم جهان بینت اگر خوانم رواست

جاودان در بوستان عارضت سرسبز باد

آن نبات تازه کز وی آب شکر برده ای

گرد عنبر بر عذار ارغوان افشانده ای