گر چه جان بخشیده ای از پسته تنگم ولی

وز غباری خاطر گلبرگ را آزرده ای

مه رخان چین به هندویت خطی داده اند

زان سیه کاری که با خورشید رخشان کرده ای

شد ز عناب لبت روشن که خونم خورده ای

مردم چشم جهان بینت اگر خوانم رواست

زانکه در چشم منی وز چشم من در پرده ای