من آمدن به پیشت، دانی نمی توانم

بازا که بی حضورت، خوش نیست زندگانی

دور از تو می گذارم، عمری چنانکه دانی

اما اگر تو آیی، دانم که می توانی

از عمر ذوق وقتی، بودم که با تو بودم

ذوقی چنان ندارد، بی دوست زندگانی