دارم دلی خراب به غایت ضعیف و تو

آری تو زین معامله بسیار می کنی

هر دم هزار بی سر و پا را چو زلف خویش

برمی کشی و باز نگونسار می کنی

هر جه غمی است بر دل من بار می کنی

از خواب، آن دو چشم گران خواب را ممال

زنهار فتنه ای را به چه بیدار می کنی