طمع نمی کنم و خود چه سود از آن طمعی

سر تجرد او ترک آسمان ساید

حطام فانی دنیا بدان می ارزد

که طوق منت آن گردنی بفرساید

که مرد را ببرد آب و نان نیفزاید

توقع است ز لطف توام که بهتر ازین

به حال من نظر التفات فرماید