ای آنکه چار بالش زربفت آفتاب

بهر چه گاه چوب نماید، گه اژدها؟

دار السلام ملک تو عفویست بس فصیح

زان سان که محو می شود از نسختش، خطا

شد زیر دست قدر تو بر رسم متکا!

حلم تو را چه باک «ولو بست الجبال»

ملک تو را چه بیم «ولو دکت السما»