هر سر موی بر اندام زبانی گویاست

باد عزمت په فتنه به یکدم شکند

گرچه انبوه تر از موی بتان یغماست

قاصرم در صفتت گرچه به مدح تو مرا

می چکد آب ز مو شعر ترم را که بسی

طبع من غوطه فکرت زده در بحر ثناست

جامه ای بافته ام بر قد مدح تو ز موی