اول از بندگی شاه اجازت می خواست

تیز شد استره و باز فرو رفت به خود

گفت با خویش که مویی زسرش نتوان کاست

باز می خواست کزان موی تراشی بکند

موی در تاب شد از استره در خود پیچید

کز سر جان نتوانست به یکدم برخواست

باش دلشاد که هرگز نشود مویی کم