چو برق دمان هر نفس می جهید

چو با وزان شد در این پهن دشت

روان پشت بر آفتاب بهار

رخ آورد در سایه کردگار

در و دشت و کهسار را می دوید

بیامد دوان تا در شهریار

چو خرم نسیمی به باغ بهار