رونده سمندی چو آب روان

روان شد به اسبی چو باد بهار

که بر وی نشیند نسیم تتار

جهنده براقی چو برق یمان

گه از تیزیش کند می گشت فهم

گه از رفتنش باز می ماند و هم

به کهسار چون ابر خوش بر شدی