نشد حاصل از داغ هجرم فراغ

فرومانده در کار و کردار او

بدو گفت کای یار جانی من

مجو تلخی زندگانی من

چرا می نهی بر سر داغ،داغ؟

مرو از برم برگ دوریم نیست

ز تو احتمال صبوریم نیست