دم اندر کش ارچه تویی خوش نفس

هنوز آن زمان در شکم خون خورم

که دور فلک برد از مادرم

صبا گفتش ای نافه مشک بس!

جهان گرچه از یار خویشت برید

تو را این بزرگی ز هجران رسید

گول کهنه ای داشتی درختا