زین مصیبت در زمین واقع نشد در دور تو

زیر مشتی گل به صد زاریش پنهان کرده ای

بر زوال آفتابی کو فرو شد نیم شب

ماه را بار دگر شق گریبان کرده ای

آسمانا زان زمان کاغاز دوران کرده ای

این سهی سروی که بر کندی ز باغ سلطنت

چشم های سنگ را چون ابر گریان کرده ای