پدر چون واقف از حال پسر گشت

چو گل هر دم گریبان می دراند

ز آهش آسمان را دل کبابست

جهان را چشم ها زین غم پر آبست

ز احوال پسر آشفته تر گشت

بع غایت ز آن پریشانی دژم شد

ز تخت سلطنت سوی حرم شد