به الماس مژه گوهر همی سفت

که باد آب و هوایش سودمندت! »

ملک جمشید چون احوال مادر

بدید از دست دل زد دست بر سر

کمند عنبرین می کند و می گفت:

« دل از دستم ربوده ست اختیارم

مکن عیبم که دست دل ندارم»