از آن من دست هندوئی گرفتم

چرا با او نشیند دوش با دوش

دل من داشت در زلف تو منزل

ز دستت می زدم دست بر دل

که او را بر پریروئی گرفتم

تنور گرم چون بیند فقیری

دلش خواهد که بر بندد فطیری