ز دستت می زدم دست بر دل

به دل گفتم سیاهی حلقه در گوش

چرا با او نشیند دوش با دوش

دل من داشت در زلف تو منزل

از آن من دست هندوئی گرفتم

که او را بر پریروئی گرفتم

تنور گرم چون بیند فقیری