بلند وپست خار راه عجز ما نمی گردد

زبان گفتگوها بال پروازست عنقا را

خزان چهره بس باشد بهارآبروی مسن

گواه فتح دل دارم شکست رنگ سیما را

به پهلو قطع سازد سایه چندین کوه و صحرا را

الهی از سر ماکم نگردد سایه مستی

که بی صهبا به پیشانی سجودی نیست مینا را