سلامت آینه اعتبار امکان نیست

گوهر به دامن راحت چسان کشد پا را

درشت خو چه خیال است نرم گو باشد؟

شرارخیزی محض است طبع خارا را

شکسته اند به صد موج رنگ دریا را

صفای دل به کدورت مده ز فکر دویی

که عکس ، تنگ برآیینه کند جا را