شکست آیینه رنگی که گم کردم تماشا را

سبکتازاست شوق امامن آن سنگ زمینگیرم

که دررنگ شرراز خویش خالی می کنم جا را

به داغ بی نگاهی رفت ازین محفل چراغ من

هوس چون نارسا شد نسیه نقدحال می گردد

امل را رشته کوته ساز و عقباگیر دنیا را

ز شور بی نشانی ، بی نشانی شد نشان بیدل