سبکتازاست شوق امامن آن سنگ زمینگیرم

چراغان کرده اند از چشم آهوکوه و صحرا را

دراین محفل پریشان جلوه است آن حسن یکتایی

شکستی کوکه پردازی دهد آیینه ما را

که دررنگ شرراز خویش خالی می کنم جا را

به داغ بی نگاهی رفت ازین محفل چراغ من

شکست آیینه رنگی که گم کردم تماشا را