شکستی کوکه پردازی دهد آیینه ما را

فروغ این شبستان جز رم برقی نمی باشد

چراغان کرده اند از چشم آهوکوه و صحرا را

دراین محفل پریشان جلوه است آن حسن یکتایی

سبکتازاست شوق امامن آن سنگ زمینگیرم

که دررنگ شرراز خویش خالی می کنم جا را

به داغ بی نگاهی رفت ازین محفل چراغ من