که دررنگ شرراز خویش خالی می کنم جا را

دراین محفل پریشان جلوه است آن حسن یکتایی

شکستی کوکه پردازی دهد آیینه ما را

سبکتازاست شوق امامن آن سنگ زمینگیرم

به داغ بی نگاهی رفت ازین محفل چراغ من

شکست آیینه رنگی که گم کردم تماشا را

هوس چون نارسا شد نسیه نقدحال می گردد