به داغ بی نگاهی رفت ازین محفل چراغ من

شکستی کوکه پردازی دهد آیینه ما را

سبکتازاست شوق امامن آن سنگ زمینگیرم

که دررنگ شرراز خویش خالی می کنم جا را

شکست آیینه رنگی که گم کردم تماشا را

هوس چون نارسا شد نسیه نقدحال می گردد

امل را رشته کوته ساز و عقباگیر دنیا را