به عمر موهوم تنگ فرصت فزود صد بیش وکم ز غفلت

عرق چوسیلاب ازجبین رفت وما نکردیم کار خود را

ز پاس ناموس ناتوانی چو سایه ام ناگزیر طاقت

که هرچه زین کاروان گران شد به دوشم افکند بار خودرا

توگر عیار عمل نگیری نفس چه داند شمارخود را

ز شرم مستی قدح نگون کن ، دماغ هستی به وهم خون کن

تو ای حباب از طرب چه داری پر از عدم کن کنار خود را