اوج اقبالم حضوپک نفس راحت بس است

انتظار آخر مقشرکرد بادام مرا

قدردان فرصت ساز تماشایم چو شمع

جز غم آغاز داغی نیست انجام مرا

سایه دیوار دارد در بغل بام مرا

از سواد فقرگرد سرمه رنگ آورده ام

چشم اگر داری چراغ خانه کن شام مرا