نشکند رنگی که گلزاری نپردازد ز من

سایه دیوار دارد در بغل بام مرا

از سواد فقرگرد سرمه رنگ آورده ام

چشم اگر داری چراغ خانه کن شام مرا

کلک نقاش است ساقی گردش جام مرا

حلقه چشمی به راه انتظار افکنده ام

پر میفشان ای مژه تا نگسلی دام مرا